Winter in de Nederlanden

Vandemorgen betied he’k naor de dokter west. De oren mossen weer uitspuit wodden. De assistente vun et mar bespottelik dat de schoelen dichte weren vanwege de sni’j. Dat vien ik aenlik ok wel. Vroeger hewwe zo vaeke zokke winters had en we gongen hier altied gewoon naor de legere schoele. As et slim was kreeg ik bolle en poeiermelk mit en dan bleef ik tussen de middag op schoele bi’j juffer Peenstra. Mar sund gister bin ik vanzels een oolde man die vint dat vroeger alles beter was en de meensken flinker. Doe ‘k om goed acht ure naor de dokter in Wolvege ree, was d’r nog niks te redden. De weg was schone. Mar doe ‘k ok nog wat bosschoppen daon hadde en om goed half tiene weer naor huus ree, was de weg aorig min an ’t wodden deurdat et begonnen was te sni’jen. Ik hebbe niet meer as vuuftig reden. En doe… sni’jde et de hiele dag deur en d’r ston een hadde wiend. D’r kwammen allegeer dunegies om huus en op ‘e oprit. Et was trouwens een prachtig gezicht. Mar ik bin ondaanks dat et nog deursni’jde toch mar begonnen en schoef en schep de sni’j van de oprit. As d’r nog meer bi’jkommen zol, wodde de put te groot. Ik was nog mar krek an de gang doe overbuurman Richard me helpen kwam. Hi’j kan vandeweke niet naor zien wark bi’j een loonbedrief. Een jonge, starke kerel van 34 jaor. Die kwam et lange niet zo slim op ‘e kroppe van de blaoze an as mi’j. De oprit was zomar weer sni’jvrij. Now ligt d’r wel weer wat, mar veerweg et slimste is opruumd. Morgen zie ‘k wel weer. Dan kan ‘k wel weer schoeven en hoef ik niet te scheppen. As d’r vannaacht niet nog meer bi’jkomt. Zoe’n overbuurman is een zegen! Mien moeder zee altied awwe zoe’n winter hadden: Het is winter in de Nederlanden. Et dat is et! Hieronder een foto die ‘k vanuut et raem van mien slaopkaemer maekt hebbe.