Weer thuus

Ik moch vandemorgen om tien ure weer naor huus toe. Een (dunne)daarmofsluting sleug weer toe. Ik vernam et in de loop van maendagmiddag al. Naachs wodde et arger en bin ‘k tussen zes en zeuven ure mit de ziekenauto naor et ziekenhuus brocht. Poes keek vanof de baank toe hoe twie mannen zien hyperventilerende baosien onderzochten en mitnammen. Wat zol dat aarme dier docht hebben? In et ziekenhuus stonnen ze al klaor: dokter, verpleegsters. Ik kreeg een infuus en een maegsonde. Dat laeste was een matteling. Eerst bi’j de zesde keer lokte et. Ik was slim ziek: misselik en piene, hebbe alles d’r onderspi’jd. Eerst hebben twie zusters van de ofdieling de maegsonde d’r in perbeerd te kriegen. Dat mislokte drie keer. Doe een verpleger van een aandere ofdieling. Die mislokte et twie keer. Doe was d’r overleg en mos ik naor de behaandelofdieling. Daor lokte et een zuster drekt wel. As dat ok niet goedgaon was, ha’k een roesien kregen. Et is alderellendigst, dat gedoe. En doe kon de maege leegraeken en wodde ik staorigan wat beter. Eerst moch ik op woensdag es weer een koppien thee drinken. Op donderdag vloeiber eten en gister een dag gewoon eten. As de boel dan weer wat op gang komt maj’ naor huus. Jan uut Wolvege het me vandemorgen ophaeld. Ik bin bliede da’k hier weer bin, poes is ok bliede. Die het veur alle ongemak drekt lekkere snupies van me kregen. Mar ik bin een protte kracht kwietraekt. Anke dot bosschoppen veur me. Morgen meer.