Varkenties

Vleden weke was et roetkoold en ha’k de kachel nog an en now is et hier 29 graoden. Et is van et iene uterste in et aandere. Mien moeder zee altied as et zo hiete was: ‘Et komt op et meensdom an!’ Mar ik profitere d’r van: gister he’k 60 kilemeter fietst en vandaege 58 kilemeter. In bin vandemorgen bi’j de Lende langes naor de Driewegsluus fietst en doe over de Scheenesluus. Een hadfietser uut Kaampen zee daor tegen me dat hi’j et hier zo mooi en rustig vun. Hi’j maekte een selfie op et broggien. Bi’j et bedoeninkien bi’j de Ooldelaemster Brogge he’k heerlik an et waeter zeten en een koppien thee en een brotien hamburger had. Dat kostte me zes euro. Een man zee: ‘Dag Veenstra.’ Ik wus niet wie et was. Deur et Braandemeer bin ‘k naor Wolvege gaon en daor he’k een fietstasse vol bosschoppen kocht en doe bin ‘k bi’j de Lende langes weer op huus an gaon. Ik kwam Jan en Durkje ok nog tegen. Daor za’k ok nog een keer een fietstocht mit maeken. Wat zag ik toch een prachtige bloemen onderwegens! Lanen vol botterbloemen en koekoeksbloemen. Erepries in de slootswallen. De paepekeutels bluuien ok al mooi. En dan vanzels de varkenties an de kaant van et waeter. Prachtig! Ze bluuien trouwens ok bi’j me aachter et huus in de tuun. Lange leden het mien moeder wilde varkentiespollen uut een sloot greuven en die bi’j oons in de sloot naost oons veurige huus zet. Doe we een ni’j huus kregen, et huus daor ik now wone, het ze de varkentiespollen weer uut de sloot greuven en die aachter et ni’je huus in de tuun zet. Daor staon ze now dus nog en ze bluuien volop. Ze hoeven dus niet mit de voeten in ’t waeter te staon. Op ‘e foto hieronder is ze de varkenties uut de sloot an ’t greven. Dit was in de haast van 1989. Mien moeder was doe 80 jaor, krek zo oold as ik now bin. Ik zol disse vrotteri’je now niet graeg doen willen.