Spitsbergen

Ik hebbe de roman Spitsbergen van Ina Broekhuizen-Slot uut Wognum lezen. Spitsbergen is in dit geval de naeme van een stolpboerderi’je in West-Frieslaand. Ik kenne Ina, ik bin daor bi’j heur wel es west te vertellen en ze hebben mit een groep West-Friezen ok wel es bi’j de Stellingwarver Schrieversronte west en daor he’k doe ok veur heur verteld. Ina het tal van verhaelen en dichtbundels in et West-Fries schreven. Heur romans schrift ze liekewel in et Nederlaans, mar wel mit West-Friese woorden d’r deur henne. Gelokkig mar, dat maekt et boek mooier. Dit is trouwens heur vuufde roman en die kwam vleden jaor uut. Ze kreeg vleden jaor ok de Westfrieslaandpries veur het wark. Ik trof Ina een peer weken leden nog in Sunt Jacobiperochie op een dag over kleine taelen. In de boerderi’je Spitsbergen wonen in de oorlog zes meensken. Ze praoten mar kwaolik over wat heur in de oorlog overkommen is. Op een dag wodt d’r een jonge naor de boerderi’je brocht. Wie is hi’j en wat betekent zien komst veur de aanderen? De heufdstokken hebben iederkeer as titel de naemen van de verschillende meensken: De jongen, Sjaan, Dirk, Marcus, Siep, Guus… Dat is mooi bedocht. Ie lezen wat ze in en nao de oorlog mitmaekt hebben en op die meniere kriej’ toch een mooi gemienschoppelik verhael. Ik hebbe et boek in iene dag uutlezen. Mooi!