Snikhiete

Doe we vleden weke donderdag over et Dwingelderveld fietsten en anstakken bi’j et theehuus De Anser Dennen zag ik wat moois. Hiel gebrukelik is dat d’r op zokke plakken bakkies mit waeter veur dustige honnen en honties staon. Mar op ‘e menukaorte stonnen ok happies veur honnen. Dat hadde ik nog nooit argens zien. Jim misschien wel. Mar ik vien zoks dus mooi. Vandaege was et gien fiets- of bootweer. Et is hier nog altied snikhiete. De temperetuur leup hier vandemiddag op naor 34 graoden. Ik hebbe mar wat in huus zeten te lezen en gao vanaovend wel even buten zitten. Ik slaope weer beneden, want boven doe ‘k gien oge dichte. Disse hitte komt op et meensdom an.

Van Douwe he’k et mooie boek Terug naar Cliffrock Castle van Josephine Rombouts te lien. Ik hebbe et mit groot genoegen lezen. Josephine Rombouts woonde vuuf jaor laank mit heur man en kiender in de Schotse Hooglanen waor ze aachterienvolgens huushoolster, personel assistent en manager was op een kesteel. Heur verhael is bi’jtieden slim vermaekelik. Et was een toer om as butenstaonder in et begin alles te deurgronnen. Wat wodde d’r percies van heur verwaacht en naor wie mos ze luusteren? Naor de aodellike kesteelvrouwe, die d’r lange niet altied was, in ieder gevaL Mar ie mossen bi’jtieden tussen de zinnen deur snappen wat d’r bedoeld wodde. Downton Abbey in et klein. Ze schetst prachtig de sociaole verholings, de ofgeunst, de nog haost feodaole macht van de kesteelheer. Et daegelikse leven en de evenementen op et laandgoed. En dat alles in een wondermooie omgeving.