Lochtbelon

Vandemiddag hebben Jelle en Gerda uut Sneek hier op vesite west. Ze wollen even bi’j me kieken, hoe et now was. Dat was hiel genoeglik. We hebben een protte bepraot, et raffelde oons van de mond.

Nao een snikhiete dag zat ik gisteraovend, doe de zunne vot was, aachter in de tuun te lezen. Poes lag bi’j me op ‘e baank. En doe inienend begon et hadde te wi’jen, zomar van et iene ogenblik op et aandere, alle blad risselde d’r van. Poes en ik keken beidend naor de locht. En doe zag ik even laeter een peer helikopters, zudelik van mien huus, ronties cirkelen. Ik docht drekt dat d’r lichtkaans wat te redden was. Doe ‘k de tillevisie laeter anzette, zag ik dezelde helikopters op een lappe laand an de Iekenweg op ‘e Hoeve. De grootste lochtbelon van Nederlaand mit een maand mit 34 meensken was daor mal stuiterende  daelekommen. Is d’r wat misgaon deur de opstikkende wiend? Een vrouw uut Opsterlaand is daor wegraekt en vuuf meensken bin naor et ziekenhuus brocht. Wat een paniek. Ik zol nooit in zoe’n ding gaon. Ze hebben et me een keer anbeuden, mar ik duste niet. Ik hebbe slim hoogtevrees. Et is aanders zoe’n mooi gezicht. A’k mit daarmperblemen in et ziekenhuus komme, lig ik altied op ‘e vierde verdieping. Ik ston daor vleden weke veur et glas en d’r kwam zoe’n grote lochtbelon in wezen recht op me anveren. Ik zag de meensken in et maantien hatstikke scharp. Totdat hi’j over et ziekenhuus hennevleug. Die veertocht is doe goed oflopen, mar die van gisteraovend niet. Wie hadde gistermorgen daenken kund dat et kleine Stellingwarver dörp De Hoeve die dag zo mal in et ni’js kommen zol.