Hoe de lijster floot

Ik hebbe gisteraovend drekt et boekien Hoe de lijster floot mit de vier laeste verhaelen van Jan Veenstra lezen. Et boekien mit de verhaelen die hi’j in et jaor van zien ziekte nog schreef en wawwe gister mitkregen nao de middag in de Theaterschure in Linde. De schriever kon al niet vule meer, zien wereld wodde almar kleinder. De wereld was krompen tot allienig nog heur mooie huus, midden in de netuur in Linde. Zittende op et terras zag hi’j de tuun en de dieren die daor te zien weren. Over die dieren schreef hi’j zien verhaelen. Hi’j praotte d’r mit en zi’j praotten weeromme. Een zwatte liester, een reebok, een iekhoorn en een oele. Et bin prachtige verhaelen vol humor, ironie en zelsspot. Puntig en scharp. Tot et laeste an toe hul hi’j d’r angaonde zien wark strenge kwaliteitseisen op nao. Dat moet vanzels ok. Ik zol et in zokke omstaandigheden nooit kunnen. Mit zien kammeraod Ton Peters hadde hi’j et over een vuufde verhael. Een verhael over Charon, de mythologische veerman die de meensken die uut de tied raekt binnen in zien boot tegen een kleine vergoeding de revier overzet. Een veerman in de gedaonte van een iekmulder, dat was et plan. Mar dat verhael het Jan Veenstra niet meer schrieven kund. Dit boekien is me slimme dierber en et staot now bi’j zien aandere boeken in mien boekekaaste. Een boekien dat niet deur him signeerd is…

Ik kreeg onderstaonde foto nog toestuurd van Lenus van der Broek. Hi’j zette me op petret doe ik vleden vri’jdagmiddag mit een boekekraom op ‘e kastmark in de karke van Blesdieke ston. Eerst nog mit de jasse an omdat de kachel nog niet braande. Et was in beginsel veur de laeste keer da’k mit boeken op een mark staon hebbe. Aanderen zullen dit wark van me overnemen moeten.