Het stille meisje

Ik hebbe vandemorgen een heerlike kruudkoeke bakt mit rezienen, sukade en gember. Ik hadde al een schoffien niet meer bakt, dat et wodde ok wel es weer tied. Ik zal binnenkot ok een botterkoeke bakken. Vandemiddag he’k een kollum schreven over et wintertien wawwe had hebben en de ophef daorover. De meensken bin niks meer wend… Dit was vroeger niks biezunders. De oolde man het et werachtig wel slimmer mitmaekt.

Ik leze alle acht boeken uut de Sebastian Bergman-serie van Hjorth Rosenfeldt nog een keer. Ik hebbe now et vierde boek opni’j lezen: Het stille meisje. In de laeste daegen van de paosvekaansie wodt de femilie Carsten vunnen. Ze bin van dichtebi’j doodscheuten. Om et huus henne vienen ze de sporen van een maegien. Nicole, et tienjaorige nichien van de femilie was bi’j heur op vesite. Misschien het zi’j zien wat d’r gebeurd is. Mar waor is ze bleven? Sebastian Bergman moet zien dat hi’j heur vint, veurdat de moordener dat dot. Ik vien de boeken weer krek zo mooi as doe ‘k ze een jaormennig leden veur de eerste keer las. Ik leze dus gewoon deur, mar leze d’r ok wel aandere boeken tussendeur.