Gien medallies

Vroeger keek ik altied naor et hadrieden op ‘e tillevisie. Zeker in de tied van Ard en Keessie. Dat bin haost veurhistorische tieden. Ik hul op pepier zels de rondetieden bi’j. Prachtig was dat en iederiene hadde et d’r over. Ik kieke now mar zelden meer, mar mit de Olympische Speulen maek ik altied een uutzundering. Dan kiek ik en ik vien et altied nog mooi om naor te kieken. Dat ik zat d’r zokrek om vier ure klaor veur. We zollen goold winnen, dat was wel haost zeker. We zollen van ’t jaor misschien wel negen goolden medallies winnen en we zollen bi’j de eerste tiene in de medalliespiegel kommen te staon. We zullen hier altied zovule. We zullen altied mar winnen. Wat een overschatting. W.A., Máxima en Amalia konnen zo hadde raozen as ze wollen, et wodde niks mit niks. Gieniene medallie op ‘e 3.000 meter veur vrouwluden. Een Italiaanse wun. Een Italiaanse! Een maegien mit grune naegels en vermoedelik nog vere femilie van Gina Lollobrigida. Die beroemde filmster van vroeger. Wat het dat bliksemse jonk oons allemaole een pak op ‘e peinze geven. Wat een ofgang. Ik hebbe veureerst mien bekomst wel. Mar ik kieke vanzels wel weer en dan gaon we netuurlik wel winnen!

Ik hebbe intied et vuufde diel van de Sebastian Bergman-cyklus van Hjort Rosenfeldt nog es een keer lezen: De test. Et blift prachtig. In een leeg schoelegebouw wodt et lichem van een beroemde man van de Zweedse tillevisie vunnen. Hi’j is vaastebunnen  op een stoel, d’r is him een lieste mit vraogen op ‘e rogge niet en hi’j is deur et heufd scheuten. En dat is nog mar et begin. D’r wo’n meer bekende meensken van de tillevisie doodscheuten. Psycholoog Sebastian Bergman daegt de moordener uut. Et gaot om leven en dood…