Fietsen en sprokies

Vandemorgen was et mal triest weer, mar vandemiddag brak de zunne deur. Ik hebbe de musse opzet en de haansken antrokken, bin op ‘e fiets stapt en hebbe een lekker tochien van 24 kilemeter maekt. Naor Wolvege, daor bosschoppen daon, en doe bi’j de Lende langes weeromme naor huus. Ik moet zolange meugelik fietsen blieven!

Ik hebbe Sprookjesboek vol decemberzegels lezen daj’ bi’j twie vellegies decemberzegels kedo kregen. Mooi! Mien moeder las me vroeger sprokies veur. Dan zat ik in de kaemer van et oolde huus onder de taofel. Et taofelklied van pluus hong over me henne. Ik kon mien moeder niet zien en zi’j mi’j niet. En dan zee ze mit opzet soms een woord verkeerd. Dan reup ik drekt dat et zo niet was. Ik kende die verhaelties woord veur woord uut mien heufd. Diezelde taofel staot now bi’j me in de keuken, mar ik passe d’r al lange niet meer onder… Ik kenne al die sprokies dus wel, mar et was mooi om ze nog es te lezen. Pattie dingen wus ik niet meer. Doe de wolf de grootmoeder van Roodkappien en Roodkappien zels opeten hadde vul hi’j in de slaop. Mar de jaeger trappeerde him en snee him de boek eupen. En floep… daor kwammen Roodkappien en grootmoeder weer te veurschien. Wat ik even niet meer wus was dat de jaeger doe een stokmennig dikke stienen in de boek van de wolf dee, et spul weer dichteni’jde en him doe in een diepe putte mieterde. Gieniene het de wolf ooit meer zien. Zoks gebeurt ok mit de wolf uut et sprokien De wolf en de zeuven geities. Die vrat op iene nao alle geities op. Die iene kreup in de klokke. En doe de moedergeite him de boek eupensnee, leefden de geities nog. Ze stopten him dikke keien in de boek en ni’jden et spul weer dichte. En zo verdronk die wolf mit een lief vol stieneboel in een bosviever. Een wolf was altied et slechte beest en dat is nog zo. Wat zegt dat over wolven en wat zegt dat over meensken?