Et leven vieren…

Vandemiddag hewwe in deTheaterschure in Linde et leven en et schrieverschop vierd van Jan Veenstra. Jan raekte op 25 november uut de tied. Hi’j schreef romans, verhaelen en theaterstokken en was de lieve man van Marga Kool. Ik zat tussen dichter Martin Koster en Albert Haar in. Albert en ik kregen een jaormennig leden in coronatied allebeide en toegelieke een Zulveren Anjer van Beatrix. Jan zien kammeraod Ton Peters, dichter en redakteur van Roet, prissenteerde de middag. Veur et schoft vertelde Ton over Jan en d’r was meziek en zang uut de theaterstokken van Jan. In et schoft konnen we in een verwaarmde tente op et arf wat drinken. Nao et schoft kwam Jan zien kammeraod Egbert Meijers, de bekende Drentse zanger, an et woord. Hi’j vertelde over heur vrundschop. Weemoed en humor. Totdat zien stemme brak en hi’j even waachten mos om veerder praoten te kunnen. Aj’ zo over je kammeraod vertellen kunnen! Jan zien dochter Eef vertelde een prachtig verhael zoas Jan dat zels ok kon. Totdat heur stemme brak… Aj’ zo over je vader vertellen kunnen! Netuurlik kwam Alie Bekelmans zo now en dan om de hoeke kieken. De vrouw mit et rooie haor die in Jan zien wark riegelmaotig veurkomt. De meensken die Jan zien boeken kennen weten now wel genoeg. As laeste kwam Marga an et woord. Ze kan zo mooi vertellen… En now vertelde ze over heur Jan. Aj’ zo over je man en kammeraod vertellen kunnen! Ik hebbe zowat mit inhullen aosem zeten te luusteren, zo mooi en ontroerend was et. Heur stemme brak niet. Ze docht dat Jan vermoedelik deur een soortement raempien alles zien kon en grif vun dat et goed was. Nao ofloop hewwe mit mekeer in de tente proost op Jan. Lechajim! D’r weren happies en draankies. Ik hebbe uutgebreid praot mit dichteresse Ria Westerhuis en heur man Frits Mühring. En ok nog even mit Egbert Meijers en de vrouw. Jan het in et jaor van zien ziekte toch ok nog vier verhaelen schreven. Et vuufde is hi’j niet meer an toe kommen. Die vier verhaelen kregen we mit. D’r is een mooi boekien van maekt mit de titel Hoe de lijster floot. Een zin uut een gedicht van Marga. As d’r nao je wegraeken zoe’n middag hullen wodt, as je leven en schrieverschop vierd wodt, as d’r zo over je praot wodt… Wat is dat mooi! Et het me slim ontroerd. As mi’j zoks twie weken nao mien begraffenis overkommen moch, zol ik me beveurrecht en slimme riek vulen. Dan hadde ik bliekber toch wat betekend veur de meensken en was et leven niet veur niks west. Ik zol dan ok stiekem deur een raempien kieken en tevreden wezen kunnen.