De vierde meie

De vlagge hangt halfstok en ik gao vanaovend naor Wolvege veur de stille tocht en de herdaenking in de Ni’je Anleg. Dat doe ‘k zeker al wel veertig jaor. Vroeger mit mien moeder, laeter mit Fokje, now allienig. Ik zol et mezels niet vergeven kunnen en gao daor niet henne. Ik heure daor te wezen. Zo vuult dat. De oorlog het veur mien gevuul altied op de ien of aandere meniere bi’j me heurd. Vroeger begreep ik dat niet, laeter wel. Et ontroert me: de stille tocht, et frisse gruun van et veurjaor, de bluuiende kestanjes, et krassen van de roeken, de toespraoken, bloemen en kraanzen, de koraalmeziek, de twie menuten stilte, et Wilhelmus. Zoas ieder jaor zullen de sprekers zeggen dat vrede niet vanzelssprekend is. Bi’j lange nao niet. En ok as ieder jaor za’k daenken an die indrokwekkende regels uut et gedicht van verzetsman Henk van Randwijk. Vandaege-de-dag meer as ooit.

een volk dat voor tirannen zwicht

zal meer dan lijf en goed verliezen

dan dooft het licht