De vierde meie

Vanaovend loop ik weer mit in de stille tocht deur de Ni’je Anleg in Wolvege. Ik zal kieken naor et leggen van kraanzen en bloemen, luusteren naor toespraoken, gedichten en et Wilhelmus en et God save the King. Ik heure daor gewoon bi’j te wezen. Zo vuul ik dat. Et zal indrokwekkend wezen en ik zal zoas altied ontroerd wezen. Ik disse malle wereld mit grote en kleine tirannen en ophitsers bin de woorden van Van Randwijk aktueler as ooit.

Een volk dat voor tirannen zwicht,

zal meer dan lijf en goed verliezen,

dan dooft het licht.