De smaak van appelpitten

Nog even over et dagboekstokkien van gister. Dat bleek niet volledig te wezen. Ik miende dat ik in dat radiopergramme Kunstwacht van 1 november 1994 twie gedichten veurlezen hadde, mar ik hadde et hiele pergramme nog niet beluusterd. Now wel. D’r zatten drie blokkies van twie gedichten in en d’r wodde mit me praot. Behalven Mien oolde huus en Sletel parredies he’k doe ok de gedichten Rooksignaol, Nao de iestied, Mien liefste, luuster niet en Reiziger veurlezen. Wel allemaole gedichten uut de bundel Sletel parredies.

Vandaege het Jarmo mien auto van binnen schonemaekt en we bin d’r mit naor Frans Autoglans west. Daor hebben ze de buterkaant daon. Hi’j zicht d’r now weer as ni’j uut. Nao ofloop hewwe wat eten in sjefeursresteraant De Stoof. Ik hebbe een heerlik twaelfuurtien had.

Ik hebbe de roman De smaak van appelpitten van Katharina Hagena lezen. Een boek dat in et noorden van Duutslaand speult, in et Nedersaksische taelgebied. Dat Nedersaksisch siepelt d’r bi’jtieden in deur. Et speult in et kleine dorp Bootshaven, mar dat kan een verzunnen naeme wezen. Ik kon et niet vienen op internet. Et verhael gaot over Iris die et huus en de appelhof van heur grootmoeder arft. Nao lange jaoren is ze weer op et plak daor ze as maegien mit heur nichien speulde. Ze dwaelt deur de kaemers, de appelkelder en de tuun daor de rooie beien vroeger in iene klap veraanderden in witten en daor een stokoolde appelboom twie keer aachter mekeer bluuide. Iris wet nog niet as ze et huus holen wil. Ze gaot d’r eerst wel wonen, gaot in de buurt zwemmen, bedrieft de liefde mit een breur van een kammeraodske van vroeger, ze warkt in de gruuntetuun en is an et wecken. En de herinnerings an vroeger kommen almar meer weeromme: sprokiesachtig, verwarrend en zowel zute as bitter. Een mooi boek!