De Italiaanse prinses

Ik hebbe de roman De Italiaanse prinses van Willemijn van Dijk lezen. Een prachtig boek over et leven van preenses Marianne (1810-1883). Marianne was de dochter van de laetere keuning Willem I. Ze was vroom, keunstzinnig, sociaol beweugen, reislustig en gaf niet vule om rangen en staanden. Ze steunde indertied mit flink wat geld de Klonie van Weldaodighied. In Wilhelminaoord staot een boerderi’je die heur naeme het: Hoeve Prinses Marianne. Ze trouwde mit heur neve Albrecht van Prusen en kreeg een stokmennig kiender van him. Et huwelik was slecht, hi’j bedonderde heur vanof de eerste dag. Marianne pikte dat op et laeste niet, dat ze wol van him scheiden. Dat was ongeheurd in die daegen. Een preenses heurde heur lot mar te dregen. Dat dee Marianne niet. Ze verleut man en kiender en reisde deur Europa. As ze in Nederlaand was, woonde ze in heur laandhuus in Voorburg. De scheiding kwam d’r op et laeste deur. Marianne was doe al verliefd wodden op Johannes van Rossum, een lakei en koetsier. Hi’j wodde heur siktaoris. Dat was ok ongeheurd. Nog slimmer wodde et doe ze een kiend van him kriegen mos. Dat gebeurde veer uut de buurt, in Italie. De Duutse en Nederlaanse femilie wol niks meer van heur weten. Marianne gaf een boel geld an goeie doelen en was graeg in et gezelschop van keunsteners, zoas de schilder Jan Philip Koelman. Et joongien dat Marianne en Johannes kregen, kreeg de naeme Johannes Willem van Reinhartshausen (1849-1861). De veurnaemen bin de naemen van heur geliefde en heur vader. Et joongien is niet oold wodden. Et was vreselik dat hi’j zo jong wegraekte. Marianne legde elke dag bloemen op zien graf. Ze woonden doe op et kesteel Reinhartshausen in Erbach. Marianne en Johannes bin daor op et hof in ien graf begreuven. Een prachtige roman. Al lezende kreeg ik een protte respekt veur disse eigenzinnige preenses. Ze gong hiel dapper heur eigen weg. Hieronder twie foto’s. Boven: et omslag van et boek. Onder: een petret van Marianne dat schilderd wodde deur Jan Philip Koelman in 1846.