Cannenburch

Et was vandaege gien boot- en fietsweer. Dat we bin vandemorgen in de auto stapt en naor Vaassen reden om kesteel Cannenburch te bekieken. De laeste keer da’k daor west hebbe was mit Jelle doe we in een vekaansiehusien in Putten zatten. Et regende doe as de zee. Vandaege miggelde et almar an. De Cannenburch komt veur et eerste in 1365 in de archieven veur. Et kesteel van doe was om 1543 henne niet meer as een brakke. De Gelderse veldheer Maarten van Rossum leut daor doe een ni’je Cannenburch bouwen. Om 1750 henne wodde et mederniseerd deur et echtpeer Frederik Johan van Isendoorn à Blois en Anna Margaretha, gravinne van Renesse van Elderen. Nao de Twiede Wereldoorlog is et een museum wodden. Et is prachtig! De vri’jwilligers vertelden oons mooie verhaelen over wat de aodellike bewoners indertied wel niet mitnammen as ze mit meerdere koetsen een dag of wat naor femilie of kunde gongen in Duutslaand of België. Anna Margaretha nam heur eigen bedde en kaemerhusien mit. En een mooi kissien mit pepier, ink en gaanzeveren zodat ze brieven schrieven kon. In de kelder van et kesteel hebben we een bakkien drinken en een kekien had. Nao et kesteel hewwe een kuier deur et park om et kesteel henne maekt en we hebben de mooie gruuntetuun bekeken. Et was zodoende, ondaanks et malle weer, een blinders mooie dag. We hebben vanaovend elk een lekkere schnitzel had bi’j Van der Valk in Wolvege. Hieronder twie foto’s die ‘k maekt hebbe. Kesteel Cannenburch van de veur- en de ziedkaante. De man daor we oonze museumkaorte zien laoten mossen wol weten waor a’k wegkwam. Van Ni’jhooltpae hadde hi’j nog nooit heurd. Zoks begriep ie toch niet… Zoe’n man het toch ok op schoele gaon? Now dan toch!