Beter laete as nooit

Ik hebbe vandaege een klein fietstochien van 31 kilemeter maekt. Bi’j de Lende langes naor de Sas en doe naor Wolvege om wat bosschoppies en ik hebbe weer acht potten hunning bi’j aachterneve en iemker Piet weghaeld. We hebben mitien even genoeglik bi’jpraot. Doe ‘k trouwens krek van huus was zag ik iene in et bushokkien zitten. Laeter bedocht ik me dat et krek leek dat hi’j niet op et baankien mar op ‘e grond zat. En d’r reden op pinkstermaendag toch ok grif gien bussen. Misschien zat daor wel een man die uut de tied raekt was… Aj’ een protte thrillers lezen en d’r zels iene schreven hebben gaot de fantesie drekt mit je op ‘e loop. Dit zol et begin van een thriller wezen kunnen. Wie was die man en wat was d’r gebeurd? Hoe zol Vera dit anpakken? Misschien was et een man die stiekem gedoente hadde mit een vrouw uut Ni’jhooltpae en dat de man van die vrouw dat ontdekte. Dat die die kerel naozeten en in et bushokkien van kaant maekt het. Dat zol kunnen… Welke vrouw zol dat trouwens west hebben kund? Op ‘e weerommereize bin ‘k toch nog mar even bi’j et bushokkien langesfietst. D’r was niks te zien.

Doe ‘k mien tien ammarillen op ni’jjaorsdag nao een vorrels jaor weer veur ’t locht haelde en verpotte, hadde iene haost gien wottels meer. D’r kwam ok gien knoppe in en ok gien blad an. Now ja, negen van de tiene weer in de bluui was vanzels ok een prachtige skore. Ik zette de iene kaele ammarille alvast in et aachterhuus. Om him in de grune ofvalbak te gooien. En doe… zag ik een knoppe en d’r kwam ok blad. Maonden nao de eerste negen bluuit nommer tiene now ok nog. Zie hieronder. Mar twie bloemen, mar toch. Beter laete as nooit. Tiene van de tiene weer in de bluui. Dat is toch niet gek!