Ammarilledag

Ik hebbe et gisteraovend genoeglik had in Et Vene bi’j Haarm en Jacob. Lekkere happies en draankies… Et was de hiele aovend een kebaol butendeure van heb ik jow daor. D’r is veur 129 miljoen de locht in gaon. Dat vuurwark liekt wel mooi, mar ik vien et zunde van et geld en hebbe d’r nog nooit ok mar iene cent an uutgeven. We hebben naor Peter Pannekoek op ‘e tillevisie keken. Die man kan d’r wel wat van. Om middernaacht hewwe even butendeure naor et vuurwark keken en hebben doe ofwaacht totdat et in Londen ok ni’jjaor was en daor et vuurwark an de Theems begon. En doe bin ik weer op huus an gaon. Poes was bliede da’k d’r weer was. Hi’j kon niet butendeure kommen, wol doe trouwens ok niet butendeure. Ik hebbe him drekt mar wat lekkere snupies geven veur alle ongemak en dat hi’j allienig blieven mos.

Vandaege is et vanzels ammarilledag. Naodat ze een vorrels jaor in et duuster staon hebben, he’k mien elf ammarillen weer veur ’t locht haeld. Ik hebbe ze ni’je grond geven en waeter. Ze staon now allemaole in mien warkkaemer en over een weke of wat kommen de eerste knoppen. Dat is ieder jaor weer een aorighied.

Vroeger kwam de femilie op ni’jjaorsaovend oons et ni’jjaor ofwinnen in mien oolde huus. Dan heurden we om acht ure henne gestommel bi’j de aachterdeure en kwammen ze d’r in: tante Jehanne en ome Ids en tante Jaanke en ome Its. Tante Jehanne keek op een keer naor et petret van heur moeder, mien grootmoeder, dat an de mure hong. ‘As moeder now nog es zien kon dawwe d’r allemaole nog binnen,’ zee ze doe. Ik heure et nog… Dat petret van een grootmoeder die ‘k nooit kend hebbe hangt now bi’j mi’j in de keuken. Et is vanaovend percies zestig jaor leden dat ze daor veur de alderlaeste keer in oons oolde huus kwammen. Zestig jaor… In 1966 verhuusden we en niet zo hiel arg vule laeter roegelde d’r al iene bi’j weg. Begon de dood reddag te holen. Ik zal d’r vanaovend om acht ure ongetwiefeld wat mankeliek an weerommedaenken.