Al het blauw van de hemel

Om kwat over zeuven vanaovend is et 29 jaor leden dat mien moeder wegraekte. Ik docht doe dat ik nog een zee van tied veur mezels hebben zol. Mar de laeste tied vuul ik almar meer dat die tied hiel strak in zien vel begint te zitten. Et me ontflut as zaand tussen de vingers.

Ik hebbe de roman Al het blauw van de hemel van Mélissa Da Costa een peer daegen leden uutlezen. Wat een prachtig en ontroerend boek. Ik kreeg op ‘e laeste bladzieden de traonen d’r van in de ogen. Et gaot over Emile, een jongkerel van 26 jaor, die te heuren krigt dat hi’j jong-alzheimer het en wel op zoe’n meniere dat hi’j niet langer as twie jaor meer te leven het. De femilie wil dat hi’j opneumen wodt in een kliniek om et uterste doen te kunnen. Mar dat wil Emile niet. Zonder dat ze et weten kocht hi’j een soortement camper en zet een adverteensie mit de vraoge wie mit him mit wil op zien laeste reize. D’r komt iene anmelding. Een wat wonderlike vrouw die Joanne hiet en zwatte kleren an en een zwatte hoed op het. Zi’j waacht him argens op en dan gaon ze tegere vot. Naor de wondermooie netuur van de Pyrenenen. Staorigan beginnen ze mekeer meer te vertellen. Emilie heur over zien femilie, zien kammeraod Renaud en Laura. Zi’j over Leon en veural ok over Tommie Blue. Ze meugen mekaander wel lieden. Soms stuurt Emile een brief naor huus, mar wel zo dat ze niet te aachterhaelen binnen, en hi’j schrift over zien leven in een zwat boekien. As lezer weej’ dat et niet goed oflopen zal, Emile zal doodgaon. Mar wat is goed en niet goed? Ik kon et boek haost niet an de kaant leggen, mos veerderlezen, almar veerderlezen. Et aende is zo ontroerend en mooi. De schriefster kon et manuskript bi’j gien uutgever kwiet, ze gaf et eerst in eigen beheer uut. Uutgevers kun heur wel hiel arg verzinnen. Now bin d’r al meer as een miljoen boeken van verkocht.